-

Usunąłem wszystko, ale jednak zamieściłem ponownie, tylko komentarzy brak.

Do domu

Do domu

Absurdalna harmonia jałowego globu

Wypełni przestrzenie martwą wodą,

Przez zaśnieżony pokój i dym

Wyciągnie palec i pokaże nam drzwi,

Stąd - do domu...

Od kamiennych systemów w opuchniętych głowach,

Teoretycznych proroków, drukowanych bogów,

Od całej tej błyszczącej, dzwoniącej i płonącej chujni

Do domu

Na piętrach, na korytarzach tylko papierowy wiatr

Chowa po kieszeniach zmięte pieniądze

Zgarnia do kupy kurz i szmaty, śmiech i łzy, smutek - radość 

Plus i minus dają wyzwolenie

Do domu

Od głodu i wiatru, od zimnego umysłu

Od sztucznego śmiechu, bezwarunkowych odruchów

Od wszystkich narodzin, śmierci i odrodzeń

Śmierci i odrodzeń

Do domu

Za jakie grzechy zadawać sobie pytanie po co?

I po co? I po co? I po co? I po co? I po co?

Do domu

-Janka Diagilewa

Emil Cioran

Trzeźwość spojrzenia nie wyrywa nas z żądzy życia, bynajmniej; sprawia tylko, że przestajemy się do życia nadawać.

*

Mieć wysoce rozwiniętą świadomość, być w każdej chwili świadomym, w każdym momencie zdawać sobie sprawę z własnego położenia względem świata, żyć w ciągłym napięciu poznawczym - to być straconym dla życia. Poznanie jest dla życia utrapieniem, świadomość zaś to otwarta rana w rdzeniu życia.

*

W wątpieniu szukałem lekarstwa na niepokój. Skutek był taki, że lek sprzymierzył się z chorobą.

*

Owego ranka w ubojni obserwowałem zwierzęta pędzone na rzeź. W ostatniej chwili niemal wszystkie opierały się, nie chciały iść. Poganiano je biciem po tylnych nogach. Ta scena często przychodzi mi na myśl, gdy, wyrzucony ze snu, nie mam siły stawić czoła codziennej męczarni czasu. 

*

Ci którym obcy jest nieodparty urok nieszczęścia, obsuwania się w dół, wprost ku przepaści - ci nigdy nawet nie przeczuli, czym jest kondycja ludzka, do której się narodzili.

*

Człowiek sądzi, że zbliża się do tego czy innego celu, zapominając, że w rzeczywistości przybliża się do celu właściwego, do rozkładu, będącego celem wszystkich innych.
*

Nic tak nie rozśmiesza, jak usłyszeć słowo cel, kiedy się kroczy w kondukcie pogrzebowym.

*

Zobaczyć jak śmierć rozprzestrzenia się po świecie, jak niszczy drzewo i przenika senne marzenie, jak powoduje uwiąd kwiatu i cywilizacji, jak zżera jednostkę i kulturę niczym rdza, to znaleźć się poza łzami i żalem, poza wszelkimi kategoriami i formami. Ten, kto nie zaznał uczucia owej strasznej agonii, kiedy wzbiera w nim śmierć i zalewa go niczym fala krwi, duszącej jak wąż i powodującej przy tym budzące grozę wizje, ten nie zna demonicznego charakteru życia i stanu wewnętrznego wrzenia będącego przyczyną wielkiej przemiany. Taki stan mrocznego upojenia jest koniecznym warunkiem, by zrozumieć, dlaczego ktoś chciałby natychmiastowego końca tego świata. Nie jest to świetliste upojenie ekstazą, w której niebiańskie wizje wznoszą cię otulonego rozkosznym blaskiem, byś wzleciał do sfery czystości, gdzie pierwiastek witalny sublimuje się w niematerialność, lecz obłąkańcza tortura, niebezpieczna i wyniszczająca dla tego pierwiastka, mroczne upojenie, w którym śmierć zniewala cię swym przerażającym spojrzeniem koszmarnych wężowych oczu. Doświadczyć takich doznań i wizji oznacza do tego stopnia zbliżyć się do samej esencji rzeczywistości, że zarówno życie jak i śmierć przestają być iluzoryczne i przybierają najdramatyczniejszą z form. Unosząca się ponad wszystkim agonia miesza życie i śmierć w strasznym wirze: bestialskim satanizmie czerpiącym łzy z rozkoszy. Życie jako powolna agonia i droga ku śmierci to nic innego jak inne ujęcie demonicznej dialektyki życia, zgodnie z którą rodzi ono formy tylko po to, by niszczyć je w irracjonalnym i immanentnym procesie.
*

Czy będziemy rozważać jednostkę, czy też całą ludzkość, nie powinniśmy mylić podążania naprzód z postępem, chyba, że przyjmiemy, iż zdążanie ku śmierci jest właśnie postępem.

*

Jak wielki jest regres ludzkości, najlepiej dowodzi to, że nie sposób znaleźć ludu ani plemienia, w którym fakt narodzin wywoływałby jeszcze żałobę i lamenty.

*

Byłem sam na tym cmentarzu dominującym nad wioską, gdy weszła tam kobieta w ciąży. Wyszedłem natychmiast, żeby nie musieć patrzeć z bliska na tę dostarczycielkę trupa ani przeżuwać kontrastu między rozdętym brzuchem a zapadniętymi grobami, między fałszywą obietnicą a kresem wszelkich obietnic.

*

Prokreować to kochać plagę i pragnąć, by trwała i srożyła się coraz bardziej. Rację mieli antyczni filozofowie utożsamiający ogień z zasadą wszechświata i pożądaniem. Albowiem pożądanie pali, pożera, unicestwia; jest zarazem motorem i niszczycielem bytów żywych, a jednocześnie czymś mrocznym, piekielnym z samej swej istoty.

*

Kiedy każdy zrozumie, że narodziny to klęska, istnienie, nareszcie znośne, zacznie się jawić jako poranek po kapitulacji, ulga i odpoczynek zwyciężonego.
*

Jeśli przywiązanie jest złem, to jego przyczyny należy szukać w skandalu narodzin, bo narodzić się to się przywiązać. Celem zobojętnienia powinno więc być usunięcie wszelkich śladów tego skandalu, najgorszego i najbardziej karygodnego ze wszystkich.

*

Wszelkie przywiązanie jest koniec końców źródłem bólu. Szczęśliwi, po tysiąckroć szczęśliwi, którzy obywają się bez niego. Samotny nie opłakuje nikogo, nikt też nie płacze nad nim. Niech ten, kto nie chce cierpieć, kto czuje trwogę przed zgryzotą, uwalnia się od ludzi.

*

Przyjemność szykuje ból.

*

Im więcej się cierpiało, tym mniej roszczeniowo jest się nastawionym. Pretensje do czegoś są oznaką nieprzebycia żadnego piekła.
*

To zwierzę rozumne (powiedzmy!) bierze się za budowanie, za teorie, pasjonuje się ideologiami w obliczu nędzy, zamiast zrzucić z siebie wszystko w geście wyższego zrozumienia i głębokiej komunii. Choć nie sposób interweniować w niczyje życie, choć w istocie nikogo nie można wyrwać z osamotnienia w cierpieniu, to przecież bierność jest zbrodnicza, tak jak zbrodnicza jest zdawkowa litość - a taka jest litość wszystkich ludzi. Istnienie nędzy na świecie kompromituje człowieka bardziej niż cokolwiek innego i wyjaśnia, dlaczego megalomania tego zwierzęcia będzie mieć katastrofalny koniec. Na widok nędzy wstydzę się nawet tego, że istnieje muzyka, która w takim sąsiedztwie staje się czymś bez wyrazu, zimnym. Istotą życia społecznego jest niesprawiedliwość. Jak więc w takiej sytuacji można jeszcze popierać jakąś doktrynę społeczną czy polityczną?
*

Jeśli ludzkość tak kocha zbawicieli, obłąkańców bezwstydnie wierzących w samych siebie, to dlatego, że sobie wyobraża, iż wierzą oni właśnie w nią.

*

Czy ludzie jeszcze nie zrozumieli, że minął czas zajmowania się inteligentnie sprawami powierzchownymi, że nieporównanie ważniejszy od sylogizmu jest problem cierpienia, że krzyk rozpaczy objawia nam nieskończenie więcej aniżeli najsubtelniejsza dystynkcja i że łza ma zawsze korzenie głębsze niż uśmiech?
*

Wszystko co jest prędzej czy później rodzi koszmar. Postarajmy się więc wymyślić coś lepszego od bytu.

Ostatni mesjasz, Zaprzeczanie śmierci, teoria opanowywania trwogi, Uciec śmierci - pogoń za nieśmiertelnością

Peter Wessel Zapffe w eseju „The last messiah” opisuje ludzką wyjątkowo rozwiniętą świadomość jako ewolucyjny paradoks czyniący nasze życia tragediami: pozwala ona gatunkowi homo sapiens górować nad innymi, ale stanowi też niebezpieczeństwo dla jego własnego przetrwania. Jesteśmy w stanie analizować to, że naszym przeznaczeniem jest umrzeć, cierpienie nasze i cierpienie innych. Stawiając czoła rzeczywistości, jako gatunek przestajemy nadawać się do życia – widzimy w jak beznadziejnej sytuacji znajdujemy się sami i to, że powodowanie cierpienia i śmierci kolejnych ludzi było i jest niesprawiedliwe. Zapffe stawia pytanie: dlaczego zatem ludzkość nie wymarła już dawno temu? Jego odpowiedź brzmi następująco: dzięki mechanizmom pozwalających nam otaczać się gęstą siecią iluzji i w sztuczny sposób zwalczać własną świadomość. Wyróżnia cztery główne mechanizmy: 
-izolację - stosowanie wobec siebie i innych swoistej zmowy milczenia (szczególnie ważnej wobec dzieci, by już na początku nie przestraszyły się tego, co je czeka), dzięki czemu izolujemy złowieszcze fakty na temat egzystencji od naszych świadomości,

-zakotwiczenie - łapanie się wartości takich jak rodzina, dom, podwórko, szkoła, firma, jakaś sprawa, Bóg, Kościół, kraj, moralność, przeznaczenie, prawa, ludzie, planowanie przyszłości, gromadzenie dóbr materialnych, władza, dzięki czemu łudzimy się, że jesteśmy bezpieczni i ważni,

-rozrywkę - odwracanie uwagi, dzięki czemu nie rozmyślamy nad kłopotliwością i problematycznością naszej sytuacji,

-sublimację - poddawanie tragicznych aspektów życia obróbce i podawanie ich w postaci sztuki czy innych prac, co robią twórcy, dzięki czemu, tych aspektów estetyzacji i pozornej z nimi konfrontacji, skupianiu się na ich obrazowych, dramatycznych, heroicznych, lirycznych, czy nawet komicznych aspektach, od realnej konfrontacji pozwalają sobie i innym uciec (Zapffe jako przykład sublimacji podaje „The last messiah” i siebie).

Zdaniem Zapffego depresja jest często gorzkim owocem bycia świadomym (ten pogląd filozofa potwierdzają niektóre badania, mówi się o fenomenie depresyjnego realizmu).

W roku 1973 kanadyjski antropolog kultury Ernest Becker napisał książkę „The denial of death”, w której, tak jak Zapffe czterdzieści lat wcześniej, stwierdził, że głównym źródłem ludzkiej motywacji jest odsuwanie od siebie wiedzy o śmierci. Na podstawie prac Ernesta Beckera powstała w psychologii teoria opanowywania trwogi. W roku 2003 nakręcono o niej film:

Uciec śmierci - pogoń za nieśmiertelnością (1),

Uciec śmierci - pogoń za nieśmiertelnością (2).

„Nie tylko swój własny czas jest w stanie wzrokiem ogarnąć, przenika spojrzeniem cmentarze, płacze przeciw niemu pieśń zapadniętych milleniów pobrzmiewając w ohydnie rozkładających się ciałach, złożonych do ziemi marzeniach matek. Kurtyna przyszłości odsłania się ukazując powtarzający się w nieskończoność koszmar, bezsensowne trwonienie organicznej materii. Cierpienie miliardów ludzi wchodzi w niego przez bramę współczucia i za nią wszystko, co ma miejsce, wywołuje kpiący śmiech domagający się sprawiedliwości, najgłębiej przypisanej człowiekowi zasady. (...) Znak zagłady jest wypisany na waszych czołach - jak długo będziecie wierzgać opierając się ukłuciom szpilek? Tutaj jest tylko jedno zwycięstwo i jedno zwieńczenie, jedno zbawienie i jedno rozwiązanie. Znajcie siebie - bądźcie niepłodni i niech ziemia będzie cicha po was.”

-Peter Wessel Zapffe